Światło resztkowe

Specjalnym rodzajem oświetlenia jest światło odbite świadomie lub przypadkowo od powierzchni znajdujących się w pobliżu fotografowanego przedmiotu. Nazywamy je światłem resztkowym. Nie należy go lekceważyć. Stanowi ono bowiem ważny element oświetlenia i jest najlepszym, najnaturalniejszym dodatkowym światłem rozświetlającym. Rozjaśnia głębokie cienie w stopniu bardzo słabym, ale wystarczającym zazwyczaj do wydobycia ich szczegółów. W związku z tym zaleca się, aby ściany pracowni fotograficznej były jasne, białe. Malowanie wnętrza pracowni ciemnymi farbami jest co najmniej nieporozumieniem.

Przy oświetleniu dziennym w pokoju światło resztkowe odgrywa zasadniczą rolę, rozświetlając w słabym stopniu atramentowo czarne cienie.

Na wolnym powietrzu światło to występuje w postaci promieni odbitych od dużych, jasnych powierzchni na przykład: od białych ścian, skał, wody. Światłem resztkowym są również promienie odbite od błękitu nieba oraz od białych obłoków. Wszystko to oczywiście może mieć miejsce w dzień słoneczny, gdy promienie słońca bezpośrednio oświetlają przedmiot.

Znaczenie światła resztkowego zauważono w latach dwudziestych bieżącego stulecia, gdy przemysł zaczął produkować wysokoczułe emulsje o dużej tolerancji naświetleń. Światło resztkowe jest za słabe, aby w granicach poprawnego naświetlenia mogło reagować na emulsje małoczułe.

Wielkość ekranów powinna być regulowana w zależności od potrzeby, ponieważ obowiązują tu te same zasady stopnia rozproszenia w zależności od kąta świecenia, co przy świetle nie odbitym.

Czasem aby uzyskać oświetlenie odbite, możemy stosować zwierciadła.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *